ต่อจาก
 

[BT] Narin 006 : ลูกหมา....คุณกร.....โปลิศ.....ผู้ร้าย.....คริสต์มาส

 
และเกี่ยวเนื่องกับ
 

[BT] Richard 000 : Reason

 
 
 
 
 
 
*************************
 
 
 
 

 

 

 

 

 

 

 


 

หนึ่งปีที่ผ่านมา.... 

 


มีบางครั้งที่ฉันตื่นขึ้นมากลางดึก ด้วยความงุนงง...พร้อมคราบน้ำตาอยู่บนใบหน้า..... 

 

น่าแปลก....ทั้งที่ในความทรงจำเกี่ยวกับความฝันที่เลือนลางลางนั้น เป็นอดีตที่มีความสุข เกี่ยวกับเขาแท้ๆ... 

 

 

แล้วทำไม.......

 

 

 

ทั้งที่ในฝันมีความสุขขนาดนั้น......

 

 

 

 


 

 


ทำไมฉัน.....ถึงได้ร้องไห้.... 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชาร์.....

 

 

 

 

คนๆนี้คือชาร์ไม่ผิดแน่.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงเพลงบรรเลง เสียงผู้คน ทุกเสียงอื้ออึงอยู่รอบตัวฉัน  แต่ฉันกลับจับใจความของมันไม่ได้ คนทั้งงานจะมองอยู่รึเปล่าก็ไม่รู้..รู้เพียงแค่ว่าตอนนี้ฉันกำลังสับสนไปหมด....

 

....ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวพร่ามัว....

 

ไม่กล้าส่งเสียง ไม่กล้าแม้แต่จะมอง เลยเอาแต่ก้มหน้า เต้นพลาดไปกี่ครั้ง เหยียบเท้าเขาไปกี่รอบแล้วก็จำไม่ได้....แต่ฉันไม่กล้าขอโทษ ไม่กล้าปริปากอะไรเลย...

 

 

 

......ถ้าฉันเปิดปากออกมา...ต้องร้องไห้แน่ๆ........ 

 

 

 

 

 

ทำไมเขาถึงมา....ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้..... 

.....ทำไมถึงทำแบบนี้.... 

 

 

 

 

 

 

“ผมขอโทษ....” 

 

 

 

 

ฉันจะไม่ร้องไห้....ฉันจะไม่มองเขา....ฉันจะไม่....

 

 

 

“ผมคงทำให้คุณลำบากใจ....” 

 

 

 

 

ทั้งที่เสียงรอบตัวมันปะปนกันไปหมด ทำไมเสียงของเขาถึงได้ชัดเจนนัก...

 

 

 

 

 

“ผมได้ข่าวจากกราเซียว่าเมืองนี้มีงาน......ผมก็เลยลองมา.........”

 

 

 

“คิดว่าคงได้เจอคุณ....”

 

 

 

 

 

แว่นของฉันมันมัวไปหมด...

 

 

 

 

“ชุดนี้ที่คุณซื้อให้....ผมไม่เคยใส่..........เพราะผมไม่อยากเป็นเขา....”

 

 

 

ในเมื่อฉันไม่โต้ตอบอะไร...เขาก็เลยพูดไปเรื่อยๆ

เราสองคนยังอยู่บนฟลอ...

 

 

 

“ที่ผมขอเลิกกับคุณ.....เพราะผมคิดว่าคุณไม่ได้รักผม...................”

 

 

“..........ผมคิดว่า คุณรักคนๆนี้.......”

 

 

 

 

 

 

“แต่ในตอนนี้...”

 

 

“......ผมรู้สึกว่า...ถึงไม่ใช่ผมก็ไม่เป็นไร......”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ผมลืมคุณไม่ได้..........”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถึงฉันก้มหน้าอยู่ แต่ก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ใกล้เข้ามา......

 

เขาโน้มลงมาข้างใบหน้าฉัน.......เสียงของเขาแหบพร่า.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“กลับมาได้ไหม.....” 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันฝังใบหน้าเข้ากับเครื่องแบบสีแดงสดนั่น ก้มหน้าจนมิด....

 

 

ไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตา...

 

 

 

 

 

“ฮึก....” 

 

 

 

 

 

ปีกว่าแล้วแท้ๆ.....

 

 

 

 

ทำไมถึงได้.......มาเอาป่านนี้...

 

 

ฉันกำลังจะทำใจได้...ฉันกำลังปรับตัวเข้ากับเมืองนี้....

 

 

 

 

 

.....ฉันกำลังจะลืมคุณได้....... 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“.....คุณไม่สงสารฉันบ้างเลยเหรอ.....” 

 

 

 

 

เนื้อผ้าสีแดงสดชุ่มไปด้วยน้ำตาของฉัน

 

 

 

 

 

 

พวกเราไม่ได้เต้นอีกแล้ว.....

ได้แต่ยืนนิ่งอยู่กลางฟลอร์....

 

 

คู่เต้นคู่อื่นๆ.....หมุนตัวผ่านพวกเราไป...คู่แล้วคู่เล่า...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ถ้าอย่างนั้น.......คืนนี้.....ถือว่าผมมาในฐานะของ ชาร์ อัสนาเบิ้ล...” 

 

 

 

 

“....ไม่ใช่ริชาร์ด...” 

 

 

 

 

 

เขากอดฉัน....ทั้งที่ฉันยังน้ำตาไหลอยู่แบบนั้น

ฉันไม่ได้กอดเขา....

 

อ่อนแอและสับสนเกินกว่าจะโต้ตอบ

 

 

 

 

 

 

 

 

“....แต่หลังจากนี้ไป....ให้ริชาร์ดติดต่อคุณบ้างได้ไหม....”

 

“เขาไม่อยากจมปลักอยู่แบบนั้นแล้ว....”

 

 

 

 

 

 

“ให้เขาได้เป็นเพื่อน.....กับคุณนะ....” 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ค่ะ...........” 

 

 

 

 

 

ฉันสะอื้นอยู่บนอกเขา ไม่สามารถพูดอะไรได้มากกว่านี้อีก....

 

 

 

 

 

 

 

....เขายิ้ม....

 

 

 

 

 

 

นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็น...ก่อนที่เขาจะถอยออกไปจากฉัน...

 

หันหลังกลับ....

 

 

 

 

หายไป.....

 

 

 

 

 

 

 

ทิ้งไว้เพียงคราบน้ำตาและความมึนงงสับสน....

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

.....ราวกับเพิ่งตื่นจากความฝัน 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

วันนี้วันคริสต์มาสอีฟค่ะ....

 

 

 

และฉัน....กำลังยืนอยู่หน้าศูนย์ควบคุมสัตว์จรจัด.....

 

ฉันกลืนน้ำลายหนืดๆลงคอไป ทำไมถึงตื่นเต้นขนาดนี้กันนะ....

 

 

......ก็ไม่คิดว่าจะได้มาทำอะไรแบบนี้หรอกนะคะ....

แต่เป็นเพราะกิจกรรมจับฉลากให้ของขวัญของปีนี้น่ะสิคะ...

 

ฉันก้มลงมองกระดาษสลากในมือ

สาเหตุที่ทำให้ฉันต้องมาที่นี่ใน