วันนี้วันคริสต์มาสอีฟค่ะ....

 

 

 

และฉัน....กำลังยืนอยู่หน้าศูนย์ควบคุมสัตว์จรจัด.....

 

ฉันกลืนน้ำลายหนืดๆลงคอไป ทำไมถึงตื่นเต้นขนาดนี้กันนะ....

 

 

......ก็ไม่คิดว่าจะได้มาทำอะไรแบบนี้หรอกนะคะ....

แต่เป็นเพราะกิจกรรมจับฉลากให้ของขวัญของปีนี้น่ะสิคะ...

 

ฉันก้มลงมองกระดาษสลากในมือ

สาเหตุที่ทำให้ฉันต้องมาที่นี่ในวันแบบนี้....

 

 

 

อ่า... ของั้นหรอ.. เอาลูกหมาได้ไหมอ่ะ ..  เอ่อ แค่นั้นแหละ ฮ่าๆ 

จิตรกร วิชิตวงศ์ 

 

 

 

 

คุณจิตรกร คุณจิตรกรอีกแล้วล่ะค่ะ!!!!!

ตอนนั้นก็เคยต้องเขียนจดหมายถึงในกิจกรรมต้นฤดู ตอนนี้ก็ต้องมาให้ของขวัญอีกแล้ว อ่า..รู้สึกว่าจะเป็นน้องของคุณกานต์ ทั้งๆที่อยู่อพาร์ทเม้นต์เดียวกันแต่ก็ไม่ค่อยได้คุยกันเลยล่ะค่ะ หน้าก็ไม่ค่อยเจอด้วย เพราะว่าชั่วโมงทำงานมันไม่ตรงกันรึเปล่านา..........จะว่าไปแล้วฉันน่ะทุ่มเทกับจดหมายฉบับนั้นมากๆเลยนะคะ! เพราะเห็นว่าเป็นเจ้าของโรงหนังน่ะค่ะ ฉันเองก็ดูหนังมาบ้างเลยใส่มุขหนังเข้าไปซะเต็มเลย..ฮะๆๆๆ.........แต่ก็ไม่ได้จดหมายตอบกลับมาอ่ะนะคะ orz

เหมือนจะดูเป็นคนที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใครซะด้วยสิ....

แต่ว่า ขอลูกหมาแบบนี้ผิดคาดเลยนะคะเนี่ย.........ร้อยทั้งร้อย ถ้าให้ใครเดาก็ต้องคิดว่าขอเหล้าแหงแซะ....

 

 

 

 

“ลูกหมาเหรอ” 

อ.ไบรท์มุ่นคิ้วเล็กน้อยด้วยสีหน้าง่วงๆเหมือนปกตินั่นเมื่อฉันขอคำปรึกษาเขาเกี่ยวกับของขวัญที่จะต้องให้ ความจริงก็กะจะถามผอ.อะนะคะ แต่วันนั้นผอ.ท่านกำลังสนุกสนานกับการแต่งตัวเป็นซานต้าเอาขนมโปรยรอบโรงเรียน ฉันก็เลยคิดว่า ให้ท่านสนุกไปอีกสักพักดีกว่านา.... 

“ค่ะ ไม่รู้ว่าจะไปหาที่ไหนดี ตัวนึงก็ไม่ใช่ถูกๆเลยด้วย” ฉันเอามือก่ายหน้าผาก ฟุบลงกับโต๊ะทำงาน เราเองด็ไม่เคยเลือกซื้อลูกหมาซะด้วยแฮะ จะเลือกยังไงดีล่ะ สั่งซื้อทางเน็ตหรือยังไงดีนะ....ค่าจัดส่งก็แพงอยู่ดี orz

“ไม่เห็นจะยากเลยคุณ บลอดเวนเองก็มีศูนย์ควบคุมสัตว์จรจัด คุณก็ไปที่นั่นแล้วก็รับเลี้ยงลูกหมาไม่มีเจ้าของสักตัวสิ” 

“อ่ะ..จริงด้วย วิธีนี้............” ...แบบนี้ก็ไม่ต้องเสียเงิน แล้วก็ได้ช่วยเหลือพวกสัตว์ที่น่าสงสารด้วย...ดีจังเลยแฮะ....มีวิธีดีๆแบบนี้อยู่ด้วย..... 

 

...... 

 

 “เดี๋ยวนะคะ! บลอดเวนมีสถานควบคุมสัตว์จรจัดด้วยเหรอคะ!!!!!!!!!!!!”

 

 

 

 

ตอนนั้นฉันโพลงออกไปแบบไม่ทันคิดด้วยความช๊อค พอเห็นอ.ไบรท์กอดอกขมวดคิ้วใส่ก็เลยรีบขอโทษแล้วก็ขอบคุณน่ะค่ะ...แล้วก็ขอให้เขาวาดแผนที่ให้ อ่า...ว่าแต่อะไรกันเนี่ย อยู่ที่นี่มาเป็นปีแล้ว ทำไมฉันถึงไม่รู้ว่าที่นี่มีเทศบาลด้วยนะ orz...

เหมือนกำลังใช้ชีวิตอยู่บนเส้นคาบเกี่ยวระหว่างความปกติกับฮิคิโคโมริชอบกล....

 

 

แต่ก็มาถึงที่นี่แล้วน่ะนะ...

 

 

 

 

 

“เอ่อ...........ขอโทษนะคะ.....”

 

 

ฉันผลักประตูเข้าไปกล้าๆกลัวๆ มองซ้ายมองขวา เห็นพนักงานคนนึงนั่งจัดการเอกสารบนโต๊ะ คงจะเป็นผู้ดูแลที่นี่ละมั้งนะ.... 

“คือ...คือว่า ฉันอยากจะมา....................อ้าว คุณกลัซ!?”

ไม่ผิดจริงๆด้วย นั่นคุณกลัซที่อยู่ในอพอาร์ตเม้นต์เด๊ยวกันกับฉันจริงๆ พอเงยหน้าขึ้นมาถึงได้จำได้นี่ล่ะค่ะ เคยทักทายกันบางครั้งบางคราวเวลาออกไปทำงานตอนเช้าๆ ว่าแต่.....ทำงานที่นี่หรอกเหรอเนี่ย!!!

“ อ่ะ....คุณนริน” เขาเงยหน้าขึ้นมา ดูจะตกใจนิดหน่อย

“คุณกลัซทำงานที่นี่เหรอคะเนี่ย! ข..ขอโทษนะคะ ฉันไม่เคยรู้มาก่อน...”

“ม...ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ เรื่องแค่นี้เอง”

“บังเอิญจริงๆเลย ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอ...........อ่ะ! ไม่สิ....” ฉันตบหน้าผากตัวเองเรียกสติ ไม่ใช่สินริน จะมามัวแต่คุยได้ยังไงกัน เรามาหาหมาให้คุณกรนี่นา!!! ต้องเข้าเรื่องอย่างจริงจังซะแล้ว “คุณกลัซคะ ฉันมีเรื่องจะรบกวนน่ะค่ะ!!!!”

“....ค...ครับ...?”

 

“ขอลูกหมาให้ฉันเถอะนะคะ!!!!!!”

 

 

 

 

 

แกร๊กกก... 

 

 

“อ่า นี่ล่ะครับที่เก็บพวกสัตว์ ลูกหมาก็อยู่ตรงโซนนั้นล่ะครับ”

“อ๊ะ....ขอบคุณค่า....” ฉันเดินตามคุณกลัซเข้าไปในห้องที่มีกรงสัตว์วางอยู่รอบๆ มีทั้งแมว นก หนู... หมาดูจะเยอะเป็นพิเศษแฮะ....ไม่นึกว่าเมืองเล็กๆจะมีสัตว์จรจัดเยอะขนาดนี้นะเนี่ย.....มีตั้งแต่หมาแก่ หมาหนุ่ม แล้วก็...ลูกหมา! ลูกหมาเยอะแยะเลยล่ะค่ะ สีขาว สีดำ น้ำตาล ขนสั้นขนยาว อา น่ารักทั้งนั้นเลยนา.....

 

ดีจังเลย มีให้เลือกได้หลายแบบอย่างนี้.....อ่า..............

 

 

.....แต่ดูเหมือน นั่นจะเป็นปัญหาแทนแฮะ..........

 

 

“ฉ...ฉันเลือกไม่ถูก....orz”  ฉันคร่ำครวญออกมาขณะที่มือยังลูบลูกหมาหน้าตาน่ารักตัวนึงอยู่ ก...ก้มันน่ารักไปหมดเลยนี่คะ! แต่ละตัวก็น่ารักกันไปคนละแบบ ฉันน่ะ เลือกไม่ถูกจริงๆเลยล่ะค่ะ....โฮววว

“ฮ่าๆ  ผมเข้าใจครับ” คุณกลัซย่อตามลงมาบ้าง เหมือนกำลังพยายามหาทางช่วย “อา....ลองนึกถึงคนที่ต้องให้ดูสิครับ ว่าเขาชอบไม่ชอบอะไร น่าจะช่วยได้บ้างนะครับ”

“เอ...ของที่ชอบเหรอคะ....”

“ใช่ครับ”

“.........เหล้า......”

“...................เห่ะ....”

ก...ก็....พอนึกถึงคุณจิตรกร เหล้ามันก็เข้ามาในหัวโดยอัตโนมัติเลยนี่คะ...orz

“เอ่อ...เป็นคนที่ผมรู้จักรึเปล่าครับ แบบว่า...เผื่อผมจะช่วยเลือกได้....”

“เอ่อะ......ยังไงดีล่ะ” บอกได้ไหมนะ น่าจะบอกได้นา...เอ.... “ก็....” ฉันป้องปากกระซิบ ถึงจะไม่มีใครอยู่แถวนั้นก็เถอะ “คุณจิตรกร เจ้าของโรงหนังน่ะค่ะ...”

....คุณกลัซแสดงสีหน้าอะไรบางอย่างที่เหมือนคาบเกี่ยวละหว่างความประหลาดใจและความเคลือบแคลง อารมณ์ประมาณว่า....จริงป่ะเนี่ย คุณกรคนนั้นน่ะเรอะ!..........................ซึ่ง....ฉันก็พอเข้าใจนะคะ...เพราะตอนแรกฉันก็รู้สึกแบบนั้นล่ะค่ะ...orz

“เอ่อ...คุณกรเหรอครับ.....” เหมือนคุณกลัซจะพยายามไม่เสียมารยาทด้วยการไม่ถามว่า คุณกรเนี่ยนะจะเลี้ยงหมา!...แต่ก็เหมือนจะอ่านความคิดได้จากทางสีหน้าอยู่แล้วแฮะ “อ่า...เป็นผม  ผมก็เลือกลูกหมาแบบที่น่าจะเหมาะกับเขาไม่ถูกเหมือนกันล่ะครับ แหะ....”

“น..นั่นน่ะสิคะ...”

“อืมมม...มม...”

“......”

“ยังไงผมว่า ถ้าเป็นลูกหมาที่คุณนรินตั้งใจเลือกให้แล้วละก็ ยังไงคนรับก็น่าจะรู้สึกได้ถึงความตั้งใจนั้นนะครับ”

“น..นั่นสินะคะ!”

“เพราะฉะนั้นก็ เลือกตามที่คุณนรินชอบดีกว่านะครับ”

“แบบนั้นสินะคะ เข้าใจแล้วล่ะค่ะ!!!!”

 

 

 

....แบบนี้มันดูปัดความรับผิดชอบยังไงไม่รู้แฮะ...อ่า....

 

 

 

แต่ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะคะ ก็เลยลองเปลี่ยนมาเลือกตามรสนิยมตัวเองดู แต่ว่ามันก็น่ารักไปหมดจริงๆนั่นล่ะค่ะ ทั้งลูกหมาขนปุยตัวนั้น แล้วก็เจ้าตัวหูตั้งตรงนี้......

มีแต่ลูกหมาขนปุยหน้าตาน่ารักทั้งนั้นเลย..orz””...เลือกไม่ถูกเลยแฮะ..

และในช่วงเวลาที่ฉันเงยหน้าขึ้นไปนั่นเอง...

สายตาฉันก็ไปสบเข้ากับ...

 

 

ลูกหมาตัวนึง...

 

 

 

มันจ้องตอบกลับฉันมา....

 

ด้วยตากลมๆเหมือนลูกปัดนั่น....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

น...หน้าตามันประหลาดชะมัดเลยอ๊ะ!

 

 

 

 

แล้วเราก็จ้องตากัน.........

 

 

 

 

 

จ้อง.....

 

 

 

 

“...เอ่อ....สนใจตัวนั้นเหรอครับ....”

“เอ่อะ...อะ...อ่า...ม..ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่ว่า หน้าตามันประหลาดดีจังเลยน๊า....” ฉันยกมือขึ้นเกาหัวแหะๆให้คุณกลัซ แต่ก็....อดจะหันกลับไปหาลูกหมาตัวนั้นอีกทีไม่ได้จริงๆสิน่า....

เหมือนคุณกลัซจะดูออกว่าฉันถูกใจมันเข้าซะแล้ว  “ตัวนั้นน่ะ พันธุ์บูลเทอเรีย นะครับ...” เข้าป้องปากกระซิบกับฉันพลางพยักเพยิดไปทางเจ้าลูกหมาหน้ามึนตัวนั้นไปด้วย

“ร...เหรอคะ”

“มีลายแต้มที่ตาแบบที่เขานิยมกันด้วย....ตัวนี้เป็นตัวผู้ หุ่นกำลังดีไม่ผอมมาก โตขึ้นมาต้องสวยมากแน่ๆเลยล่ะครับ”

“ง่ะ....”

“จะเอา ตัวนี้เลยไหมล่ะครับ...?”

 

“ง่า.............”

 

ฉันหันไปสบตามันอีกครั้ง มันจ้องตอบกลับมา เหมือนจะสงสัยสนใจว่าทำไมถึงจ้องขนาดนั้น.........หูกระดิกนิดๆ...

 

 

 

 

 

สุดท้ายก็เอาเจ้าตัวนี้มา....

 

“เฮ้อ....”

ฉันถอนหายใจยาว นั่งมองเจ้าตัวเล็กเดินดมโน่นดมนี่สำรวจไปทั่วห้อง ท่าทางงกๆเงิ่นๆของมัน ดูยังไงก็ชวนให้ขำได้ทุกทีจริงๆ

“เฮ้ออออ.....!”

ฉันถอนหายใจรอบที่ห้าสิบของวัน ก่อนจะล้มตัวลงนอนแผ่กับพื้น อาอาอาอาอาอา....แบบนี้ดีแล้วสินะ ดีแล้วจริงๆเหรอ แบบว่า เลือกตามที่ตัวเองชอบเนี่ย ก็ไม่รู้ว่าคนอื่นจะชอบเหมือนที่เราชอบรึเปล่า.......เขาจะหาว่าเราเลือกมากวนตีนเขารึเปล่าเนี่ย...

 

แต่เห็นหน้ามันแล้ว เหมือนโดนสะกดจิตไงไม่รู้สิ...หรือความจริงแล้วเรานี่ มีรสนิยมแปลกประหลาดไม่เหมือนชาวบ้านเขากันแน่นะ....

“อ๊ะ...” จู่ๆก็มีอะไรบางอย่างชื้นๆนุ่มๆมาดุนๆอยู่ตรงกรอบแว่น ฉันหันไปแล้วก็พบว่าเป็นเจ้าลูกหมาตัวนั้นนั่นเอง มันคงกำลังสงสัยอยู่ละมั้งว่าทำไมฉันถึงได้มานอนแผ่อย่างนี้ ดูจากหน้าตาเอ๋อๆของมันอ่ะนะคะ...........ว่าแต่ปกติมันก็หน้าตาแบบนี้อยู่ตลอดแล้วนี่นา....orz

ฉันยันตัวขึ้นมา เอามือลูบหัวมัยแปะๆ “แต้มที่ตาแกนี่...เหมือนโดนชกจนตาเขียวจริงๆเลยนา...ฮะๆๆๆ..”  เห็นกี่ทีก็ขำแฮะ

พอโดนลูบหัวมันก็จ้องฉันด้วยตากลมๆเป็นลูกปัดนั่น หูตั้ง หางกุดๆกระดิกดิ๊กๆ...

 

 

น...น่ารักชะมัดเลย!!!!!!!

 

“โฮ๊วววว!!!” ฉันคว้ามันมากอดหมับแล้วกลิ้งไปกับพื้นห้อง “น่ารัก น่ารักๆ น่ารักที่สุดเลยย....ฮืออออ” หน้าตาแบบนี้ล่ะทำให้ฉันนึกถึงเจ้าโปลิสที่บ้านจริงๆเลยล่ะค่ะ อ่า---

 

เจ้าโปลิสเป็นหมาที่บ้านที่พ่อฉันเลี้ยงไว้น่ะค่ะ ร๊อตไวเลอร์สีดำเมี่ยม ตอนเด็กๆเป็นลูกหมาที่น่ารักมาก พอโตแล้วน่ากลัว หน้าตาดุเหมือนจะขย้ำเราได้ตลอดเวลา ขนาดฉันที่เห็นมันมาตั้งแต่เด็กยังแอบหวาดๆนิดๆ.... แต่ว่าความจริงแล้วมันใจดีมากๆเลยนะคะ

ตอนนั้นตอนประถม ที่นราเก็บแมวมาได้ ตอนแรกฉันก็ไม่กล้าให้โปลิสมันเห็น กลัวมันจะกัดลูกแมวน่ะค่ะ....แต่ตอนนั้นเผลออีท่าไหนไม่รู้ ลูกแมวเดินไปหาเจ้าโปลิสเฉยเลย ฉันกับนราก็ตกใจใหญ่ ....แต่เจ้าโปลิสไม่ทำอะไร เลียขนให้ลูกแมวซะอีกแน่ะ...

กลายเป็นว่าบ้านเราเลี้ยงทั้งแมวทั้งหมาเลยล่ะค่ะ...

“ร็อตไวเลอร์ปกติมันจะดุ ไม่ชอบเด็ก แต่เจ้าโปลิสเราเลี้ยงมันมาตั้งแต่เด็ก มันเลยเชื่อง” คุณพ่อดูจะเป็นคนที่ให้เหตุผลที่ฟังขึ้นมากที่สุด กับนิสัยใจคอที่ดูขัดกับหน้าตาของเจ้าโปลิส เพราะตอนเด็กๆฉันกับนราก็ชอบวิ่งเล่นกับเจ้าโปลิสประจำล่ะค่ะ....โดยเฉพาะนรานี่ติดเจ้าโปลิสมากๆเลย ก่อนที่จะมาบลอดเวนนี่ เอาเจ้าโปลิสออกไปเดินเล่นกับนราทีไร เดินผ่านพวกพ่อแม่ท